به جانِ دوست که غم، پرده بر شما ندرَد / گر اعتماد بر الطافِ کارساز کنید

میانِ عاشق و معشوق، فرق بسیار است / چو یار ناز نماید، شما نیاز کنید

نخست، موعظۀ پیرِ صحبت، این حرف است / که از مصاحبِ ناجنس احتراز کنید

هر آن کسی که در این حلقه نیست زنده به عشق / بر او نمرده به فتویِّ من نماز کنید

( غزلیّات حافظ )

در بیت اول : کارساز : کنایه از خداوند

الا ای طوطیِ گویایِ اسرار / مبادا خالیات شکّر ز منقار سرت سبز و دلت خوش باد جاوید / که خوش نقشی نمودی از خطِ یار سخن، سربسته گفتی با حریفان / خدا را زاین معمّا پرده بردار به رویِ ما زن از ساغر گلابی / که خوابآلودهایم ای بختِ بیدار چه ره بود این که

حریفِ عشقِ تو بودم، چو ماهِ نو بودی / کنون که ماهِ تمامی، نظر دریغ مدار

جهان و هرچه در او هست، سهل و مختصر است / ز اهلِ معرفت این مختصر دریغ مدار

غبارِ غم برود، حال، خوش شود حافظ / تو آبِ دیده از این رهگذر دریغ مدار

( غزلیّات حافظ )

در بیت اول : چو : وقتی که

در بیت دوم : سهل : بیارزش